Ooit de film Drunk gezien, waarin vier bevriende leerkrachten van een middelbare school besluiten om zich dagelijks te voorzien van een behoorlijk alcoholpromile om zich te ont-stressen en meer ontspannen door het leven te gaan?  Alcohol, drugs, tranquilizers en binge-eating zijn weliswaar de meest bekende manieren om met stress en negatieve gevoelens om te gaan, maar […]

Elk van ons kent wel eens één van de vele gezichten van angst: faalangst, spreekangst, angst om vast te zitten in beklemmende situaties (files, trein, vliegtuig, lift, autosnelweg; reizen, bioscoop, langdurige vergadering of etentjes; enge dingen (prik, medische ingrepen, ziek worden, braken) en dieren (spinnen, honden, ratten, slangen…), angst voor verlies, de dood, verandering of,

Vreemd hoe een banaal beeld jarenlang in je geheugen kan blijven hangen als een vleermuis in een donkere tunnel. Zonet plopte in mijn hoofd een onbeduidend beeld op uit een Iraanse film die ik vele jaren geleden zag. Het was een ogenschijnlijk absurd detail in de film, en toch overleefde het ergens in mijn hoofd

Laat me maar meteen een moeilijke binnen gooien: Wat er ook gebeurt, hoe pijnlijk of akelig ook, het is goed omdat wat zich in je leven aandient, jouw leven is.  Toegegeven, het is een kei moeilijke uitdaging die hier vanuit een boeddhistisch geïnspireerde mindfulness als een koude dweil in je nek wordt geploft. Maar als

Sprezzatura, zei een Italiaanse vriendin toen ze het over de manier had waarop ik mijn tuin onderhield. Nooit eerder kreeg ik zo’n mooi compliment. Het is dan ook een prachtig woord. Je moet het eens in je mond laten zwemmen alsof je de beste Spritz van Venetië degusteert. Het verwijst naar een typische Italiaanse stijl, een

Helen Macdonald vertelt in een interview over de eerste keer dat ze een albatros zag. Ze was geobsedeerd door dit dier en had er alles over gelezen. Toen hij onverwacht kwam aanvliegen was ze verbijsterd door zijn verschijning. Hij keek haar recht aan en ze zei: ‘Op dat moment keek hij door alle albatrosverhalen in

Alhoewel hij mindfulness niet kende, lag ook voor Proust de bron van de ware kennis van het leven in het leren omgaan met de mankementen ervan. Hij ging het duister nooit uit de weg, want hij wist dat het mooiste licht er onlosmakelijk mee verbonden was. Dus ging hij voluit voor de confrontatie met zijn

(Dit is een fragment uit mijn boek ‘Wat is er mis met mij?‘, meer specifiek uit het tweede hoofdstuk dat gaat over slaapmoeilijkheden.) ‘Twee beproefde methoden, die ik eerder heb aangehaald, zijn uitermate adequaat bij slaapstoornissen en ze zijn wetenschappelijk goed onderzocht: relaxatie en meditatie. De eerste heeft een lichamelijke invalshoek, de tweede eerder een

In een vaste vraagrubriek uit de krant was één van de vragen: Noem één ding dat de kwaliteit van uw leven zou verbeteren.Een van de vaker terugkerende antwoorden was deze: ‘Meer uren in een dag’.Het lijkt een logisch, herkenbaar antwoord, we hebben immers allemaal het gevoel tijd te kort te komen. Maar ik geloof er

Dat kwam zo.  Ze was rond deze tijd van het jaar de keuken in al zijn oksels aan het kietelen, maar aan eentje kon ze niet aan. Ik kroop op het houten aanrecht en reikte met mijn voet op de uiterste rand naar de verste oksel. Net toen ik die in een wijds gestrekte houding

Komt het je voor glimpen te ontwaren van die voor de mens ondraaglijke waarheid: dat alle diep en ernstig gepeins niet meer is dan de onverschrokken poging van de ziel om de open onafhankelijkheid van de zee te behouden, terwijl de wildste winden van hemel en aarde samenspannen om haar op de verraderlijke slavenkust werpen? Deze