Gênante onthullingen en grappige lapsussen

Als je plots niets meer hoort van je correspondent, check dan eens je laatst verzonden mail, sms of WhatsApp. 

Tenminste als de instelling ‘automatische correctie’ actief is.
Dat is bij mij alvast het geval.

Dankzij deze dubieuze instelling ben ik de ongekroonde koning van de meest beschamende berichten. 
Komt omdat mijn veel-te-vlug-vingertje al op ‘verzenden’ klikt nog voor ik de tekst heb nagelezen.

Eén van de klassiekers is dat ik mensen die ik niet of amper ken volkomen ongepast twee kusjes stuur op het eind van mijn bericht.

Dat komt zo. Ik werk met de functie ‘afkortingen/vervangingen’. Bijvoorbeeld ‘tg’ = tot gauw, ‘mvg’ = met vriendelijke groet. Om mijn naam niet telkens volledig te moeten typen toets ik ‘ww ‘, dan krijg je Wilfried. De lettertoets naast de ‘w’ is, je kan het al raden, ‘x’ en vermits ik meestal mijn bril niet op heb en vaker dan me lief is de tekst meteen nalees nadat ie verzonden is, is de hilarische misdaad onherroepelijk en meedogenloos voltrokken. 

De reactie zegt uiteraard ook iets over de bestemmeling. Mannen ontbreekt het vaak aan interpretatieflexibiliteit, sommige vrouwen aan humor, anderen aan fantasie, maar de meesten houden het bij een lange, gênante stilte. En een enkele moedige ziel stuurt weleens een x-je terug. 

Maar het meest gênante was die keer dat ik een lange autorit voor de boeg had en aan een benzinestation halt hield om naar het toilet te gaan. Ik vond het niet meteen en draaide wat rond. Plots zei een luide stem ‘Rechts afslaan’, wat klopte. En dan: ‘Links aanhouden’. Zo kwam ik bij de dames terecht.

Toen ik het gezicht las van de dame die uit een toilet kwam, wist ik meteen dat ik niet moest beginnen vertellen dat mijn smartphone in mijn broekzak zat en Waze nog aanstond.

‘Automatische vertaling’ is een programma dat overigens ook voor verrassende onthullingen kan zorgen.
Ik woon aan de Schelde en heb er altijd van gedroomd om via het water naar Gent te begeven. Het is er nooit van gekomen.

Vanochtend opende ik een doos met een ergonomisch zitkussen dat ik had besteld en riep vol vreugde naar mijn vrouw: Het is zover, ik ga op de Schelde kunnen drijven! 

Ze schudde even het hoofd en ging verder met wortelen schrapen. 
Ik persisteerde en las haar de gebruiksaanwijzing voor: 

‘Groot voor bureaustoel, het drijven en het reizen.’
Ze ging mee in de deuk.Even verder las ik de oorspronkelijke Engelse tekst: Great for office chair, driving and travelling.