fbpx
Grafsteen, Genève’, © Wilfried Van Craen

De ladder naar je lichaam


Het was een lange, warme zomer en het viel mij op hoe vrij, licht en sensueel mensen gekleed liepen.
De vrijheid om te kunnen kiezen hoe men het lichaam uitdrukt naar buiten toe is een recente en geslaagde verworvenheid.

Maar hoe je datzelfde lichaam naar binnen toe beleeft, is dat vaak niet.
Mensen voelen zich wel vaker niet zo lekker in hun lichaam. Vervreemd, onzeker, teleurgesteld of opstandig omdat het niet overeenkomt met het wensplaatje of omdat het niet functioneert zoals men had verwacht.
Er is een verontrustende kloof tussen de manier waarop we ons lichaam presenteren naar buiten toe, en de wijze waarop we het in onze binnenwereld beleven.

Het is dan tijd geworden om onze relatie met dat lichaam te herzien.
Ons lichaam is immers onze enige levenslange thuisbasis.Het bewust bewonen van het lichaam biedt onderdak aan veel: zelfzorg, preventie, genot, intimiteit, evenwicht, helderheid, rust, thuiskomen.

Maar we zijn te hoog in ons hoofd gaan wonen en vinden de ladder naar ons lijf niet meer.
Nochtans is dat lichaam ook de verzamelplaats van de zorgen die ons onbewust bezig houden en de emoties die ze ontlokken.
Gewaarworden in je lichaam wat je voelt is de eerste stap naar het inzicht waarom je het voelt.
Een milde, aandachtige en vooral plezierige relatie met je lichaam is de meest natuurlijke bron van zelfregulatie.

Hoe is jouw relatie met je lichaam, lezer?

In die vraag zitten al twee ‘personages’: ‘Jij’ en ‘je Lichaam’
Is dat niet vreemd?

Zolang het goed gaat zijn ‘We’ niet bezig met dat Lichaam.
‘We’ is degene die in het Hoofd woont.
Dat het Lichaam functioneert is voor het Hoofd evidentie.
Het Hoofd is de baas en het Lichaam moet luisteren.
1-0 voor het Hoofd.
Als emoties onderhuids gaan, wat het Hoofd niet ziet, komt het lichaam op de proppen met een verhaal. We noemen dat dan symptomen. Overspanning, paniekaanvallen, psychosomatische klachten, slaapmoeilijkheden, vermoeidheid, rare dingen.
Het hoofd begrijpt dat niet en hangt na een poosje in de touwen.
1-1 voor het Lichaam.

Het dualisme tussen lichaam en geest manifesteert zich ook in het omgaan met onze eindigheid.
Ik weet niet hoe het bij jou is, lieve lezer, maar mijn geest en lichaam trekken absoluut niet aan hetzelfde zeil. Op louter cellulair vlak is het zo dat mijn lichaam maar al te graag wil sterven, dat is de wet van de natuur.

Maar voor mijn geest, die koste wat het koste wil dat ‘ik’ in leven blijf, is het altijd te vroeg om te gaan.
Ze begrijpen elkaar niet zo goed, die geest en dat lichaam.

Nee, dat we zowel een geest als een lichaam hebben, tegelijk geprogrammeerde decompositie en verstandelijk verzet, is een onwaarschijnlijke fout van de schepping, die alleen ons, mensen, te beurt is gevallen.
Kijk maar naar de dieren. Zij luisteren heel goed naar hun lichaam, verzorgen het aandachtig en genieten er schaamteloos van.
Dieren zijn immers zo slim geweest om nooit in die ene appel te bijten.

Delen

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.