Gerijpte Wijsheid. Inspirerende levenslessen van gloedoude leermeesters

gerijpte wijsheidJe hoeft niet te wachten tot je oud bent om wijs te worden. Laat je met dit boek inspireren door de gerijpte levenswijsheid van vijfentwintig wondergrijsaards.
In vele culturen wordt er aandachtig geluisterd naar de ouderen maar in onze Westerse cultuur is dit nog zelden het geval. Daardoor gaat er een goudmijn aan wijsheid verloren.

Niet alle oude mensen zijn een bron van inspiratie, ver van.
Deze uit het boek zijn g(l)oed oud: ze stralen aanstekelijk doorleefde wijsheid uit, energieke levenskunst, hartverwarmend optimisme, elektriserende dynamiek, kortom: innerlijk vuur.
Dit zijn geen mensen die aanleggen aan de oevers van zelfbeklag en conformisme, (doods)angst en verveling, wel integendeel. Ze hebben gemeen dat ze tot op hoge leeftijd (ze moeten minstens 77 zijn) zò’n buitengewoon rijk en vervullend leven hebben gehad, dat je wensen zou mocht er wat naar je overspringen.

Ik heb altijd een ‘zwak’ gehad voor wat men in Engels zo mooi een ‘luminary’ noemt, volgens het woordenboek a person who inspires or influences others, en ervoer het als een voorrecht mij door hen te laten spireren.
Al kan ik er alleen maar dankbaar voor zijn, ze waren met teveel om ze met zijn allen in dit boek aan boord te halen.
Snoeien drong zich op en het criterium was eenvoudigweg de mate waarin hun wijsheid zich vertaald had naar leven zelf, en dit tweemaal. Eénmaal in het leven van de wijze zelf, en eenmaal in het mijne.
Met het eerste bedoel ik dat de ‘wijze’ zelf een boeiend, inspirerend en op sommige vlakken zelfs voorbeeldig leven moet gehad hebben. Hoe indrukwekkend, intrigerend of verstandig de inhoud van zijn werk ook moge geweest zijn, wat aan bod komt in dit boek is de doorleefde wijsheid. Daarom ook is hij in mijn ogen een held. Omdat hij zijn eigen theorieën, werk of creaties heeft ontstegen door het volle leven te leven op een originele, inspirerende maar vooral congruente manier. In de loop van het boek zal ik gemakshalve voor deze ‘luminary’ of wijze knarren, de term ‘held’ blijven gebruiken.
Ezra Pound noemde als kenmerk van de ware klassieker hun ‘eeuwige en ontembare frisheid’, maar ik denk dat dit evengoed voor de levens van onze helden geldt. Tenminste, ik hoop dat ik met dit boek wat van hun ontembare frisheid kan doorgeven, waardoor ze een beetje eeuwiger worden.

Met het tweede bedoel ik dat ik enkel deze ‘luminary’ heb gekozen, die ook mijn persoonlijk leven hebben verrijkt. Mijn persoonlijke ervaring was de proef op de som: placet experiri¹.
Van elk van hen kan ik zeggen: hij of zij heeft me ten gunste verandert.
Daarom ook begin ik telkens met een korte situering van de wijze waarop deze held mijn leven is binnengetreden en de manier waarop hij het heeft verrijkt. Maar al snel laat ik de held (m/v) zelf aan het woord.
Voor de selectie van zijn of haar uitspraken heb ik voor zover mogelijk de meestrecente genomen, toen die krasse knarren dus op hun oudst waren, zodat ze konden vertellen vanuit het breedst uitgestreken ervaringspalet.
Sinds ik aan dit boek begon heb ik elk jaar hun leeftijd moeten aanpassen. Van hoog naar nog hoger, en dus ook dichter bij het einde.
Af en toe verdween er helaas eentje naar de eeuwige jachtvelden.
Terwijl ik ze toch zo graag als levende helden had voorgesteld.
Nog nooit heb ik een boek zo snel willen afwerken.

Dit boek kent drie delen.
In het eerste stel ik u voor aan vijfentwintig wijze, grijze titanen en kan u zich warmen aan hun gloed. Ze zullen u inspireren met hun originaliteit en inventiviteit, moed en doorzetting, humor en intelligentie en u uitnodigen om vanuit hun ongemeen rijke ervaring naar het volle leven te kijken.
In het tweede deel bundel ik hun doorleefde wijsheid met betrekking tot die enkele essentiële thema’s die er in een mensenleven toe doen: liefde en dood, zingevend leven en mooi oud worden. Het zijn de basisingrediënten voor een vervullend leven. In het derde deel bespreken we de kruiden waarmee onze helden hun leven die volle gloed hebben weten te geven.

Niemand van ons heeft een handleiding meegekregen om dit leven zo goed mogelijk te leven. En tegen we het zelf beginnen te ontdekken, is de tijd haast om.
Daarom is het zo belangrijk om ons in de korte tijd die ons rest te kunnen inspireren op de verrijkende ervaring van anderen.
Wat is voor hen vervullend geweest?
Niemand heeft het enige en juiste recept van de taart des levens. Maar deze oude knarren hebben een vervullend leven lang heerlijk kunnen koken met de meest authentieke ingrediënten. Met recepten zijn ze nooit komen aandraven, maar doorheen hun uitspraken en hun leven worden de ingrediënten wel zichtbaar, alsmede tips & tricks om de vlam behoorlijk in de pan te houden.

Ik ben een doorgeefluik. Of in het beste geval een soort postbode van wijsheden die anderen hebben geleefd, uitgesproken of neergeschreven.
Mijn enige bijdrage is dat ik voor die wijsheden een mooi doosje heb proberen te maken.
Dat noemen we dan een boek.
Toen hem gevraagd werd wat hij zou meenemen mocht zijn huis in brand staan, antwoordde Cocteau: ‘Het vuur’.
De mensen die ik heb beschreven zijn mijn helden, omdat ze hun innerlijke vuur tot op hoge leeftijd wisten aan te wakkeren. Moge met dit boek de gloed van hun vuur op u uitstralen.


¹ Zo noemde Thomas Mann het in De Toverberg. De ervaring als ultieme leermeester is een gegeven dat ik hoog in het vaandel draag. Daarom ook dat deze lijfspreuk doorheen het boek regelmatig zal opduiken.